صد حریری از تبسم          لحظه های از سکوت 

دستهای پر ازامواج بلند واژگان 

 آمد از ره چون نسیم مهرگان         لحظه لحظه دم به دم

 با نگاهش سردی از جسمم ریو

 غنچه لبهای او بشکفته شد       بلبل لبهای او       دسته گلها را بسی آرام کرد

در سکوتش موجی از فریاد بود      چشم او چون تابش خورشید  زیبای سحر

آرام ونرم

تخته وگچ صد دری بر نور  شد         واژگان سر مست وگرم

از میان غنچه ی لبهای او          با نوایی همچو آواز بلند عندلیب

           ای معلم آفرین بر روح سر سبز تو باد

کوهی.مهر87  

نظرات (0)

عضويت در خبرنامه نظرات.

نام

پست الكترونيك

نظر

كوچكتر | بزرگتر

عضويت در خبرنامه از طريق ايميل (فق اعضا)

من خوانده و قبول دارم قوانين استفاده را

نوشتن كاراكترهاي نمايش داده شده.

ارسال نظر