|
رحمه للعالمین چه گوهری داشت به دامان وفا او همدمی
مهرازاورنگ و طراوت می گرفت عشق از اورسم صداقت می گرفت
اشک شوق و شادی هردیده ای می کند رسوای خود دلداده ای
که این همان عطرسپید روشنی است که این همان یاس و گل محمدی است
این همان ریحان و روح احمد است شافع آن شیفتگان سرمد است
این همان لطف خفی است و جلی ست این همان همسان وهم سنگ علی است
این همان صدیقه ی پیغمبر است مادر خون خدای اکیر است
گر سپیدی دارد این یاس دلت یا که شوق انگیخته می سازد دلت
گر که می بینی تو گرمی در وجود سوزعشقش شمه ای بر ما نمود
درنُبی انا اعطینا کوثر است سرور اهل جنان را او سر است
او ولی را همدم و هم یاور است صاحب خم غدیر را همسر است
زینبی دختی به دنیا آورد استقامت را به قد قامت برد
رسم او رسم حسین پروردن است شیوه اش حق بودن و حق گفتن است
غنچه ی یاسی به دل داشتی اگر لاله ی سرخی زغم کاشتی اگر
رویش گلبوته ی سبز سلیم آتنا جنت الماوای نعیم
گلستان رمز میثاق و همدلی بوستان ساحت قدس علی
این همه از لطف مهر اطهر است مهر دوست کین عدوی ابتر است
آهسته می گویم به دل نه بر زبان ای صلایت جاری در جان و جهان
ای تو همدم با علی مرتضی ای تو شافع قاصران روز جزا
ای تو روشنگر دلهای ما آب نوش اولیا ، مولای ما
جمله افسرده و بی تاب تو ایم پلک بر هم در غم خواب توایم
خاکبوس گامگاه، هوا خواه توایم دل ودین باخته ی سودای توایم
کودکی تصویر ماهت را بدید ملتی شادان به خاکپایت دوید
گر کمیم از کودک ده ساله ای نک به درگاهت بداریم ناله ای
دیده از افتادگانت بر متاب نورپاک بر راهجویانت بتاب
"خادم" ازخاکروبان کوی توست چشم بر دست کرامت سوی توست
 |
عضويت در خبرنامه نظرات. 
